Çok acıklı bir anı bu... Düşünsene çocuksun ve tek istediğin şey birilerinin seninle ilgilenmesi. O kadar kalabalık bir yerde sana sıra gelmesi için bir şeyler yapman gerektiğini düşünüyorsun. O benden daha farklı. Bir kere bizim bırakıldığımız günü hatırlıyor.
Ben 2 yaşındaymışım, o 3. Kafasında silinmeyen bir veda sahnesi var. Bu nedenle de benim kadar kolay atlatması imkansız ve atlatmış da değil. Bu yüzden annem ve babama benim kadar affedici yaklaşamıyor olabilir. Yarışmaya girmeye karar verdiğimde amacım para kazanmaktı. Yani kızımın geleceğini garanti altına almak için girdim ben bu yarışmaya. Sonra insanlar beni o kadar sevdiler ki iş çok başka bir şekle büründü ve Kasımpaşa projesi oluştu. Şimdi Kasımpaşa için bir şeyler yapabileceğimi düşündükçe çok seviniyorum. 28 yaşındayım ve bu açıklamayı yapmak için yaşım genç olabilir ama etrafımda gördüğüm gençlerin durumlarından memnun değilim. Bakıyorum anneleri babaları var diye onlara güvenerek sorumsuzca hareket ediyorlar. Oysa insanın anne-babasının olması bir şanstır, sadece gerisinde insan kendine bakabilmeli, kendi ayaklarını üzerinde durabilmeli ve kendi sorumluluğunu üstlenebilmelidir. Bu sözlerim biraz sert gelebilir ama bu konuda deneyimlerime güveniyorum. Halk kimin gerçek kimin sahte olduğunu çok iyi ayırt edebilir. Hem insan ne kadar rol yapabilir ki?
ROPÖRTAJIN DİĞER KISIMLARI:
